प्राइम अस्पतालको अथक प्रयासपछि दुर्लभ रोग लागेर भेन्टिलेटरमा पुगेकी सुनसरीकी ऐश्वर्याले पाइन् नयाँ जीवन

Breaking Nepal

शुक्रबार ,साउन ८ , २०८३ १६:५०

विराटनगर / दुई महिनाअघि मुक्तिराम राईको मनमा एउटा डरले स्थायी डेरा जमाइसकेको थियो । उनलाई लाग्न थालेको थियो, सायद अब उनकी जीवनसंगिनी ऐश्वर्या राईलाई फेरि मुस्कुराएको देख्न पाइने छैन ।

सुनसरीको बराहक्षेत्र–३ निवासी ५७ वर्षीया ऐश्वर्या एक्कासि अस्वस्थ भइन् । शरीरमा समस्या देखिएपछि मुक्तिरामले उनलाई उपचारका लागि धरानस्थित वीपी कोइराला स्वास्थ्य विज्ञान प्रतिष्ठान पुर्‍याए । प्रारम्भिक उपचारपछि औषधिसहित घर फर्काइयो । तर घर पुगेपछि अवस्था झन् जटिल बन्दै गयो ।

ऐश्वर्याका हातखुट्टा विस्तारै चल्न छाडे । सास फेर्नसमेत गाह्रो हुन थाल्यो । केही दिनअघिसम्म सामान्य जीवन बिताइरहेकी श्रीमती आफ्नै आँखाअगाडि मृत्युको मुखमा पुग्न थालेपछि मुक्तिरामको मनमा डर, पीडा र असहायताको आँधी एकैपटक चल्यो ।

अवस्था झन् बिग्रँदै जाँदा ऐश्वर्याले होशसमेत गुमाइन् । आत्तिएका मुक्तिराम उनलाई पुनः वीपी प्रतिष्ठान लिएर पुगे । चिकित्सकहरूले तत्काल भेन्टिलेटर आवश्यक रहेको बताए । तर त्यहाँ कुनै भेन्टिलेटर खाली थिएन । प्रत्येक सेकेन्ड जीवन र मृत्युबीचको संघर्ष बनिसकेको थियो ।

चिकित्सकको सुझावअनुसार मुक्तिरामले कुनै ढिलाइ गरेनन् । श्रीमतीलाई एम्बुलेन्समा राखेर सिधै विराटनगरतर्फ लागे । बाटोभरि उनको मनमा एउटै प्रार्थना थियो, ‘हे भगवान्, मेरी श्रीमतीलाई बचाइदिनू ।’

चिनजानका साथीहरूको सहयोगमा उनीहरू अस्पतालचोकस्थित प्राइम अस्पताल पुगे । त्यहाँ वरिष्ठ चिकित्सक डा. रमेश चौरसियाले ऐश्वर्याको अवस्था हेर्नेबित्तिकै उपचार सुरु गरे । तत्काल भेन्टिलेटरमा राखियो । त्यसपछि सुरु भयो जीवन र मृत्युबीचको कठिन संघर्ष ।

ऐश्वर्या लगातार १४ दिन भेन्टिलेटरमा रहिन् । परिवारका लागि प्रत्येक दिन कठिन परीक्षा थियो । मुक्तिरामका लागि प्रत्येक रात चिन्ता, आँसु र अनिद्राले भरिएको थियो । तर चिकित्सकहरूको अथक प्रयास, स्वास्थ्यकर्मीहरूको समर्पण र परिवारको अटल विश्वासले आशाको दीप निभ्न दिएन ।

१४ दिनपछि उपचारले सकारात्मक परिणाम दिन थाल्यो । चल्न छाडेका हातखुट्टाले फेरि साथ दिन थाले । सास फेर्न सहज हुँदै गयो । त्यसपछि थप १९ दिन आईसीयूमा राखेर उपचार गरियो । अवस्था स्थिर भएपछि सामान्य वार्डमा सारियो । सामान्य वार्डमा पनि ४१ दिन उपचार र निगरानीपछि उनी पूर्ण रूपमा सुधारको बाटोमा अघि बढिन् ।

आज ऐश्वर्या आफ्नै खुट्टाले हिँड्न सक्छिन् । श्रीमानसँग घण्टौँ गफ गर्न सक्छिन् । वार्डका अन्य बिरामीसँग हाँस्दै बोल्न सक्छिन् । केही साताअघि मृत्युको छायाँसँग संघर्ष गरिरहेकी उनी आज जीवनको उज्यालोतर्फ फर्किएकी छन् ।

ब्रेकिङ नेपाल न्यूजको टोली अस्पताल पुग्दा पनि उनी श्रीमानसँग हाँस्दै गफ गरिरहेकी थिइन् । अनुहारमा जीवन फर्किएको मुस्कान थियो । आँखामा नयाँ भविष्यका सपना झल्किरहेका थिए ।

भावुक हुँदै ऐश्वर्याले प्राइम अस्पतालले आफूलाई दोस्रो जीवन दिएको बताइन् । समयमै उपचार, चिकित्सकहरूको समर्पण र स्वास्थ्यकर्मीहरूको सेवाप्रति उनले आभार व्यक्त गरिन् ।

श्रीमतीको छेउमै बसेका मुक्तिरामको अनुहारमा देखिएको मुस्कानले उनको संघर्ष आफैं बयान गरिरहेको थियो । केही साताअघि यही अनुहार चिन्ता, डर र निराशाले भरिएको थियो । आज त्यही अनुहार राहत, कृतज्ञता र खुसीले उज्यालिएको थियो ।

‘श्रीमतीलाई फेरि आफ्नै अगाडि हिँडिरहेको देख्न पाउँछु भन्ने विश्वास हराइसकेको थियो ।’
उनको आँखाले यही भाव व्यक्त गरिरहेको थियो ।

धरानमा ग्रिल उद्योगमा सामान्य रोजगारी गरेर परिवार धान्दै आएका ५७ वर्षीय मुक्तिरामका लागि लामो उपचारको खर्च जुटाउनु पनि अर्को ठूलो चुनौती थियो । आर्थिक अभावका बीच प्राइम अस्पतालले उपचार खर्चमा दिएको सहुलियतले उनको बोझ केही हलुका बनाइदियो । त्यसका लागि उनी अस्पताल र उपचारमा संलग्न डा. रमेश चौरसियाप्रति बारम्बार कृतज्ञता व्यक्त गर्छन् ।

उपचारमा संलग्न डा. रमेश चौरसियाका अनुसार ऐश्वर्यालाई जीबीएस (गुइलाँ–बारे सिन्ड्रोम) नामक दुर्लभ स्नायुजन्य रोग लागेको थियो । यो रोगमा शरीरको प्रतिरक्षा प्रणालीले आफ्नै स्नायुमाथि आक्रमण गर्छ । जसका कारण क्रमशः हातखुट्टा नचल्ने, मांसपेशी कमजोर हुने र अन्ततः सास फेर्नसमेत गाह्रो हुने अवस्था आउन सक्छ ।

उनका अनुसार समयमै भेन्टिलेटर, आईसीयू सेवा, निरन्तर निगरानी र विशेषज्ञ उपचारका कारण ऐश्वर्याको ज्यान बचाउन सम्भव भयो ।

डा. चौरसियाका अनुसार जीबीएस अत्यन्तै दुर्लभ रोग हो । करिब एक लाख व्यक्तिमध्ये एकदेखि दुई जनामा मात्र यस्तो समस्या देखिने गर्छ । तर समयमै पहिचान, विशेषज्ञ उपचार र धैर्यपूर्वक गरिएको व्यवस्थापनले अधिकांश बिरामीलाई सामान्य जीवनमा फर्काउन सकिन्छ ।

ऐश्वर्याको यात्रा केवल एउटी बिरामी निको भएको कथा होइन । यो श्रीमानको अटुट विश्वास, चिकित्सक र स्वास्थ्यकर्मीहरूको समर्पण तथा समयमै गरिएको उपचारले एउटा परिवारमा फेरि उज्यालो फर्काएको प्रेरणादायी कथा हो ।

मृत्युको मुखसम्म पुगेर जीवनतर्फ फर्किएकी ऐश्वर्याको मुस्कानले एउटा गहिरो सन्देश दिइरहेको छ- आशा जीवित रहुञ्जेल जीवनको सम्भावना पनि जीवित रहन्छ ।

यही आशालाई साथ लिएर अस्पतालमा करिब दुई महिनाको लामो बसाइपछि ऐश्वर्या शुक्रबार श्रीमानसँगै खुसीका साथ घर फर्किएकी छन् ।